ازبکستان، کشوری محاط در خشکی در قلب آسیای مرکزی، با دارا بودن جمعیتی حدود ۳۶ میلیون نفر، پرجمعیت‌ترین کشور منطقه و یک بازیگر کلیدی محسوب می‌شود. پایتخت آن تاشکند و شهرهای تاریخی آن مانند سمرقند، بخارا و خیوه، گواهی بر تمدن کهن و نقش حیاتی این کشور در جاده ابریشم هستند. آب و هوای آن قاره‌ای خشک است و اقتصاد آن بر پایه صادرات منابعی چون طلا، اورانیوم، پنبه و گاز طبیعی استوار بوده و در سال‌های اخیر با اجرای اصلاحات اقتصادی، به سمت جذب سرمایه‌گذاری خارجی و توسعه گردشگری گام برمی‌دارد. ازبکستان و ایران از پیوندهای فرهنگی و تمدنی عمیقی برخوردارند. این اشتراکات ریشه در تاریخ مشترک جاده ابریشم دارد؛ به طوری که شهرهای سمرقند و بخارا قرن‌ها بخشی از قلمرو فرهنگی ایران بودند. مهم‌ترین این تشابهات شامل زبان و ادبیات فارسی (احترام به شاعرانی مانند حافظ و فردوسی)، جشن مشترک نوروزو میراث معماری اسلامی (با گنبدهای فیروزه‌ای و کاشی‌کاری‌های منحصربه‌فرد) است که همه نشان از هویت فرهنگی درهم‌تنیده دو کشور دارد. در حوزه اقتصادی نیز وجه اشتراکات قابل توجهی دارند. هر دو کشور دارای اقتصادهای در حال گذاری هستند که به دنبال کاهش وابستگی به درآمدهای نفتی و گازی و متنوع‌سازی اقتصاد خود می‌باشند. توسعه صنعت گردشگری با تکیه بر جذابیت‌های تاریخی و تقویت کریدورهای ترانزیتی به دلیل موقعیت راهبردی (ایران به عنوان دروازه و ازبکستان به عنوان قلب منطقه)، از دیگر زمینه‌های مشترک برای همکاری‌های گسترده و mutually beneficial (سودمند برای دو طرف) بین دو کشور به شمار می‌آید.